|
Poskromienie złośnika…
08/24/2010 Każde dziecko czasem się złości, a nawet bywa agresywne. Rodzice często sądzą, że jest porostu niegrzeczne i są bardzo niezadowoleni z zachowania swojej pociechy. Jak reagować, gdy dają znać o sobie negatywne emocje malucha? Dzieci, podobnie jak dorośli, mają pełne prawo do odczuwania złości. Mały człowiek reaguje w sposób prosty – nie analizuje swoich emocji, nie zastanawia się nad własnym zachowaniem. Istotne jest dla niego wyładowanie stresu. Rodzic, starając się opanować wybuchy dziecka, musi pamiętać, że reakcja agresywna ma przeważnie konkretną przyczynę – jej wykrycie pomoże opanować sytuację. Czym jest agresja? Ogólna definicja tego pojęcia jest dosyć prosta: agresją nazywamy działanie prowadzące do wyrządzenia komuś szkody lub przykrości. Wyróżniamy przy tym dwa typu zachowań agresywnych: ·agresja fizyczna – polega na naruszeniu nietykalności osobistej ·agresja słowna – polega na używaniu przykrych lub obraźliwych słów i w efekcie na upokarzaniu drugiej osoby. W obu wypadkach mamy również do czynienia w wyrządzaniem krzywdy psychicznej – osoba, wobec której stosowana jest przemoc fizyczna, też doświadcza stresu psychicznego, nierzadko silniejszego niż ofiara agresji słownej. Objawy agresji Agresja jest dla dziecka formą odreagowania złości, której nie umie wyrazić inaczej. Zachowania agresywne służą rozładowaniu napięcia i wcale nie muszą być zawsze bezpośrednio skierowane przeciw innej osobie w sensie fizycznym czy słownym. Będą to np.: awantura, krzyk, płacz, rzucanie się na podłogę, tupanie, bicie pięściami w podłogę, rzucanie przedmiotami lub kopanie ich. W wypadku agresji polegającej na wyrządzaniu krzywdy fizycznej, mamy do czynienia z takimi zachowaniami jak: bicie pięściami, kopanie, gryzienie, szczypanie, popychanie lub szturchanie, rzucanie przedmiotami w drugą osobę. Skąd w Tobie tyle złości? Zdaniem niektórych naukowców główną przyczyna agresji są organiczne zmiany w mózgu (w takich wypadkach proponuje się leczenie farmakologiczne). Inni natomiast uważają, że jest ona skutkiem socjalizacji – dziecko przejmuje zachowania agresywne od dorosłych i rówieśników, czerpie też wzorce z mediów, zwłaszcza z filmów i gier komputerowych. Jedna z teorii mówi także o agresji jako objawie wskazującym na złą sytuację bytową najmłodszych – w wypadku, gdy nie zostają zaspokojone podstawowe potrzeby, w tym pożywienie i odpowiednia opieka, agresja służy zwróceniu uwagi na tę sytuację. Mały agresor Zachowania agresywne są charakterystyczne szczególnie dla dwóch okresów w życiu dziecka: ·około 3 roku życia – dziecko odkrywa własną tożsamość (stąd potrzeba sprzeciwu, przekora), w coraz bardziej świadomy sposób poznaje świat, uczy się odróżniać dobro od zła, sprawdza przez swoje zachowanie, co można robić, a czego nie; ·około 10-12 roku życia – we wczesnym okresie dojrzewania przyczyna agresji może być rywalizacja z rodzeństwem lub konflikty z rówieśnikami. Powodów do okazywania agresji może być wiele. Jej głębszymi przyczynami są na ogół: brak poczucia bezpieczeństwa, akceptacji lub bliskiego kontaktu z rodzicami. Dziecko, dla którego rodzice nie mają czasu, któremu nie okazują uczuć, czuje się niekochane i niepotrzebne, a złe zachowanie to dla niego sposób na zwrócenie na siebie uwagi. Agresja może mieć też charakter naśladowczy – jeśli rodzic bije dziecko, ono uznaje, że przemoc jest skutecznym środkiem w realizacji celów i też staje się agresywne. W życiu codziennym na każdym kroku zdarzają się sytuacje, kiedy dziecko jest niezadowolone. Jeśli maluch nie może osiągnąć jakiegoś celu, zaczyna się buntować. Irytacja szybko może przerodzić się w agresję – jest to wówczas nie tylko metoda na skanalizowanie stresu, ale także strategia mająca na celu zmianę zachowania bądź postawy rodzica. Maluchy często uciekają się do takiego szantażu, aby osiągnąć to, czego chcą. Zaspokajanie wszystkich zachcianek dziecka wcale problemu nie likwiduje – wprost przeciwnie. Dziecko przekonane o tym, że jego potrzeby są najważniejsze, w pewnym momencie natrafia na opór ze strony rówieśników, np. w przedszkolu, w szkole lub na podwórku. Traci złudzenia, a jego rozczarowanie może rodzić jeszcze większą agresję. Jak walczyć z agresją? Oto kilka sposób, jak reagować na agresywne zachowania dziecka: 1.Od początku trzeba uświadamiać mu, jakie zachowania są dobre, a jakie nie do zaakceptowania w różnych miejscach i sytuacjach. Jeśli nagrodzimy je lub pochwalimy za grzeczne zachowanie, wykształcimy w nim poczucie, że warto zachowywać się właściwie. 2.Najważniejsza jest jednak konsekwencja. Gdy ustalimy już jakieś zasady postępowania, nie powinniśmy od nich odstępować. W przeciwnym razie maluch będzie wykorzystywał naszą słabość. 3.W momencie, gdy dziecko łamie ustalone normy i wpada we wściekłość, musimy cierpliwie czekać, aż się uspokoi (jeśli taki napad trwa długo, maluch może przeczekać go w swoim pokoju). Następnie należy wytłumaczyć, co w jego zachowaniu było złe. Uzasadnienie jest ważne, zwłaszcza wypadku starszych dzieci, którym nie wystarcza nasze krótkie NIE. Jeśli do ataku złości dochodzi w miejscu publicznym, nie warto wdawać się w dyskusje (maluch i tak nie będzie słuchał). Trzeba stanowczo określić swoje stanowisko. 4.Jeśli dziecko zachowuje się agresywnie, np. zaczyna bić kolegę, należy zdecydowanie odsunąć je na bok i spokojnie wyjaśnić, że nie powinno się nikogo bić, ponieważ bijąc, sprawiamy ból. W wypadku stosowania przez dziecko przemocy należy reagować natychmiast. Maluch powinien też przeprosić dziecko, wobec którego był agresywny. 5.Nie należy poddawać się emocjom – zdenerwowanie rodzica potęguje jedynie agresję dziecka. Choć często nie jest to łatwe, trzeba zachować spokój i cierpliwie znosić wybuchy małego złośnika. 6.Jeśli nie jesteśmy w stanie uspokoić dziecka, musimy wykorzystać nasza przewagę fizyczną, np. wyprowadzając je siłą ze sklepu, w którym robi awanturę. 7.Trzeba zwracać uwagę na złe zachowanie i uprzedzać dziecko, że jeśli nie przestanie, poniesie konsekwencje, np. zakończy zabawę z innymi dziećmi. Jeśli ostrzeżenia nie skutkują, musimy dotrzymać słowa. Tego nie wolno! -Przede wszystkim nie należy dostarczać dziecku negatywnych wzorców. Jeśli chcemy, by maluch zachowywał się spokojnie, nie możemy go bić, ani na niego krzyczeć. -W opanowaniu agresji nie pomoże również surowa dyscyplina – zabranianie wszystkiego powoduje, że dziecko nie jest w stanie samodzielnie podejmować decyzji i traci poczucie pewności siebie. -Rodzice nie powinni spierać się i wzajemnie krytykować (zwłaszcza w obecności dziecka). Należy wypracować wspólny pogląd na to, jak dziecko ma się zachowywać – wtedy reguły dla malucha będą jasne i nie będzie on próbował nastawiać rodziców przeciwko sobie. Wyładuj się! Jeśli przejmiemy, że agresja jest formą odreagowania stresu, można postawić pytanie: „jeśli nie agresja, to co?”. Czy dziecko może wyładować swoją złość w inny sposób? Odpowiedź brzmi: TAK! Jeśli dzieckiem często targają silne emocje, możemy zaproponować mu następujące zabawy: ·przeciąganie liny ·worek treningowy ·celowanie piłką do puszek ·rozrywanie gazety, którą trzymają dwie osoby ·wyginanie aluminiowego drutu ·ugniatanie gliny ·uderzanie pięściami lub w rękawicach bokserskich w poduszkę ·podskoki ·odpijanie z całej siły miękkiej piłki* Przy każdej z zabaw dziecko powinno mieć możliwość werbalnego wyrażenia swoich uczuć. Dobrą metodą jest również zaangażowanie malucha w uprawianie sportu. Im szybciej się zmęczy, tych prędzej opadną emocje. * Więcej przykładów znaleźć można w książce: Zabawy dla odreagowania agresji, wydanej przez wydawnictwo Jedność. Autor: Alicja Berman/red.Dziecko.pl
|
||
Polecamy także: | ||
Ostatnio dodaneKulturalny maluch, czyli... Piersi jak marzenie Płeć pierwszego dziecka ma wpływ na losy rodziny „Więcej życzliwości dla kobiet w ciąży” Jedziemy na ferie! Jaką płeć dziecka preferujemy? |
NajpopularniejszePoród – najpiękniejsza chwila w życiu? Informacje na temat konkursów Co potrafi noworodek? Piersi jak marzenie Jak wychować ścisłowca? Płeć pierwszego dziecka ma wpływ na losy rodziny |
Co, gdzie, kiedy?„Więcej życzliwości dla kobiet w ciąży” Muppety – sprawdź gdzie możesz zobaczyć! Zapobieganie problemowi porzucania dzieci Alvin i Wiewiórki 3 wciąż na fali Wielka Orkiestra Fryzjerskich Serc Finał akcji „ODDAJ MiSIĘ” |
|
| ||
| << Powrót do spisu | ||



